Aktualna pozycja: Instrumentalny: Katedra Instrumentów Smyczkowych, Prof. Andrzej Orkisz
<< powrót
 |  |
| Prof. Andrzej Orkisz
|
Profesor Andrzej Orkisz
Prof. Andrzej Orkisz urodził się 21.XII.1937 roku we Lwowie jako syn profesora geofizyki Uniwersytetu im. Jana Kazimierza. W roku 1945 repatriował wraz z rodziną do Krakowa.
Od szóstego roku życia uczył się gry na fortepianie, zaś od dwunastego - na wiolonczeli. Jego pierwszym pedagogiem był Józef Makowicz, koncertmistrz Filharmonii Krakowskiej.
A. Orkisz ukończył z odznaczeniem klasę wiolonczeli w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej (r. 1955, klasa dr Jerzego Strzemieńskiego), a w roku 1960, również z wyróżnieniem, PWSM w Krakowie w klasie prof. Józefa Mikulskiego, następnie wyjechał do Paryża, gdzie pracował pod kierunkiem Paulia Tortelier, światowej sławy wirtuoza, profesora Konserwatorium Paryskiego (1961).
Działalność solistyczną i estradowo-kameralną rozpoczął jeszcze w latach nauki. W roku 1959 debiutował w Filharmonii Krakowskiej koncertem B-dur L. Boccheriniego, z orkiestrą pod dyrekcją Witolda Krzemieńskiego. Jako solista, kameralista i koncertmistrz Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Narodowej w Warszawie (1962-1972) występował w większości krajów Europy, w USA, Kanadzie, Australii, Japonii, b. ZSRR oraz na Bliskim i Dalekim Wschodzie, a także w Egipcie.
W latach 1969-1985 wraz ze słynnym Kwintetem Warszawskim, założonym przez Bronisława Gimpla i Władysława Szpilmana, koncertował i nagrywał w Europie i obu Amerykach.
A. Orkisz dokonał licznych własnych nagrań, także z żoną Anną, z którą tworzył duet wiolonczelowy; ponadto z Władysławem Szpilmanem, Andrzejem Ratusińskim, Barbarą Halską, Maja Nosowską, Orkiestrą Polskiego Radia w Warszawie pod dyrekcją Ryszarda Dudka, wreszcie - nagrań telewizyjnych.
Był członkiem-założycielem Zespołu Kameralistów Filharmonii Narodowej pod kierunkiem Karola Teutscha, z którym występował także jako solista w Niemczech i w Austrii.
Grał pod batutą czołowych dyrygentów polskich i zagranicznych, a także zetknął się na estradzie z artystami tej miary co M. Argerich, C. Arrau, A. Brailowski, G. Cassado, Z. Francescati, E. Gilels, B. Gimpel, E. Istomin, W. Małcużyński, M. Pollini, J. P. Rampal, S. Richter, L. Rose, M. Rostropowicz, A. Rubinstein, I. Stern, I. Strawiński, D. Szafran, H. Szeryng, i inni.
Działalność pedagogiczną rozpoczął jeszcze w Krakowie u boku prof. J. Mikulskiego. Od roku 1969 pracował w PWSM w Warszawie jako wykładowca, a od roku 1974 jako docent po przewodzie kwalifikacyjnym. W latach 1980-1982 współpracował również z Akademią Muzyczną w Krakowie. W okresie 1984-1992 był profesorem Konserwatorium Henri Duparc w Tarbes (Francja). Po powrocie do kraju związał się z Akademią Muzyczną w Łodzi (1992), gdzie w roku 1994 otrzymał tytuł profesora. Od 1997 roku wykłada znów w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie.
Ponadto nauczał w Liceum Muzycznym im. K. Szymanowskiego w Warszawie, zaś od roku 1992 pracuje w Zespole Szkół Muzycznych nr 1 w Warszawie.
Wychował ok. 40 dyplomantów. Wśród jego absolwentów są m.in. Tadeusz Wojciechowski, Roman Hoffmann, Bożena Sławińska (Meksyk), Risto Pouetanen (Finlandia) i Rafał Kwiatkowski. Wielu uczniów i studentów stało się laureatami konkursów krajowych i zagranicznych, prowadząc własną działalność artystyczną.
Andrzej Orkisz był jurorem konkursów i przesłuchań w Polsce i zagranicą. Prowadził kursy interpretacji w Łańcucie, Gdańsku, Zakopanem, Kołobrzegu, Bordeaux i Mont de Marsan (Francja) oraz w Meksyku.
Jest autorem licznych opracowań wiolonczelowych wydanych przez PWM, Triangiel i Dambit.
Otrzymał szereg nagród i wyróżnień krajowych i zagranicznych.
Opracowanie: Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina