prof. Stanisław Moryto

Jego Magni­fi­cen­cja Rektor

Wybitny współ­cze­sny kom­po­zy­tor, orga­ni­sta i peda­gog. Uro­dził się 8 maja 1947 roku w Łącku k. Nowego Sącza. Ukoń­czył stu­dia w Pań­stwo­wej Wyż­szej Szkole Muzycz­nej w War­sza­wie; organy (1971) pod kie­run­kiem Feliksa Rącz­kow­skiego oraz kom­po­zy­cję (1974) u Tade­usza Pacior­kie­wi­cza. Był prze­wod­ni­czą­cym Sto­wa­rzy­sze­nia Pol­skiej Mło­dzieży Muzycz­nej „Jeu­nes­ses Musi­ca­les de Polo­gne” (1973−1981), pre­ze­sem Ludo­wego Insty­tutu Muzycz­nego (1981−1997 – od 1992 Pol­ski Insty­tut Muzyczny), człon­kiem Naro­do­wej Rady Kul­tury (1984−1990) i Rady Pro­gra­mo­wej Naro­do­wego Insty­tutu Fry­de­ryka Cho­pina (2007−2010). Ini­cja­tor i dyrek­tor arty­styczny legnic­kiego festi­walu „Conver­sa­to­rium Muzyki Orga­no­wej” (1986−2011). Był pro­rek­to­rem (1996−2002), a następ­nie dzie­ka­nem (2002−2005) Wydziału Kom­po­zy­cji, Dyry­gen­tury i Teo­rii Muzyki Aka­de­mii Muzycz­nej im. Fry­de­ryka Cho­pina. W latach 2005–2012 pełni funk­cję rek­tora Uni­wer­sy­tetu Muzycz­nego Fry­de­ryka Cho­pina w War­sza­wie. Pro­fe­sor zwy­czajny tej uczelni. Dok­tor hono­ris causa Keimy­ung Uni­ver­sity w Daegu (Korea Południowa).

Dzia­łal­ność kon­cer­tową roz­po­czął jesz­cze w cza­sie stu­diów. Wystę­po­wał wie­lo­krot­nie jako soli­sta i kame­ra­li­sta w Pol­sce a także w Austrii, Bel­gii, Buł­ga­rii, Cze­chach, Danii, Fin­lan­dii, Hisz­pa­nii, Niem­czech, Węgrzech i we Wło­szech. Nagry­wał dla roz­gło­śni radio­wych i wytwórni fono­gra­ficz­nych (m.in.: Pol­skie Nagra­nia, Sono­ton Pro Viva, Acte Préa­ble, BeArTon).

Zaini­cjo­wał serie wydaw­nictw daw­nej i współ­cze­snej muzyki pol­skiej, prze­zna­czo­nej na organy i obej­mu­ją­cej m.in. Kra­kow­ską Tabu­la­turę Orga­nową, Gdań­ską Tabu­la­turę Orga­nową, War­szaw­ską Tabu­la­turę Orga­nową (XVII w.), Kolek­cję Conver­sa­to­rium oraz serię Pier­wo­druki Muzyczne Kom­po­zy­to­rów Polskich.

Jego kom­po­zy­cje zostały zare­je­stro­wane na kil­ku­dzie­się­ciu pły­tach (8 – to płyty autor­skie) i były wyko­ny­wane na kon­cer­tach i festi­wa­lach muzycz­nych w kraju i za gra­nicą (Austria, Bel­gia, Bia­ło­ruś, Buł­ga­ria, Cze­chy, Dania, Esto­nia, Fin­lan­dia, Fran­cja, Gre­cja, Hisz­pa­nia, Holan­dia, Japo­nia, Kanada, Kazach­stan, Korea Połu­dniowa, Kuba. Liban, Litwa, Łotwa, Moł­da­wia, Niemcy, Nor­we­gia, Rosja, Sło­wa­cja, Szwaj­ca­ria, Szwe­cja, Tur­cja, USA, Waty­kan, Węgry, Wielka Bry­ta­nia, Wło­chy). Za swoją twór­czość otrzy­mał sze­reg nagród na kon­kur­sach kom­po­zy­tor­skich i innych wyróż­nień, m.in.: Nagroda Mia­sta Legnicy (2000), Nagroda Brata Alberta (2008), Nagroda im. Wło­dzi­mie­rza Pie­trzaka (2009), Nagroda „Fry­de­ryk” Aka­de­mii Fono­gra­ficz­nej w kate­go­rii Kom­po­zy­tor Roku (2010), Nagroda Mini­stra Kul­tury (1995, 2011). W 2007 roku Wielki Mistrz Zakonu Mal­tań­skiego odzna­czył kom­po­zy­tora Cru­cem Magni Offi­cia­lis, a w 2012 Pre­zy­dent Rzecz­po­spo­li­tej Pol­skiej – Krzy­żem Ofi­cer­skim Orderu „Polo­nia Restituta”.

Waż­niej­sze kom­po­zy­cje: Nok­turn na bary­ton i orkie­strę kame­ralną (1975), Ver­set na organy (1979), Rap­sod na głos żeński i orkie­strę smycz­kową (1979), Das Echo fern­ster Glück­se­rin­ne­rung na bary­ton i zespół kame­ralny (1981), Aria i cho­rał na skrzypce solo (1982), A tre na dwa akor­de­ony i per­ku­sję (1984), Can­tio Polo­nica na organy (1985), Vers libre na per­ku­sję solo (1985), Con­ducts na dwa akor­de­ony i organy (1987), Per uno solo na per­ku­sję (1988), E-la na akor­deon solo (1989), Bez tytułu na klar­net basowy i marim­ba­fon (1991), Kon­cert na wio­lon­czelę i orkie­strę smycz­kową (1992), Anty­fony na sopran (mez­zo­so­pran) i organy (1992), Trzy psalmy na chór mie­szany a cap­pella (1994), Te Deum na sopran, chór mie­szany i orkie­strę dętą (1995), Święty Boże na sopran, tenor i chór mie­szany a cap­pella (1996), Pięć pie­śni kur­piow­skich na chór żeński a cap­pella (1997), Veni Cre­ator na organy (1998), Sta­bat Mater na sopran, chór mie­szany i orkie­strę sym­fo­niczną (1999), Pre­ces pro Polo­nia na 8-głosowy chór mie­szany a cap­pellla (1999), Madry­gały na chór mie­szany a cap­pella (1999), Car­mina Cru­cis na recy­ta­tora i per­ku­sję (2000), Gorz­kie żale na sopran (lub chór mie­szany) recy­ta­tora, kwin­tet dęty, per­ku­sję i organy (2001), Ave Maria na 5-głosowy chór żeński (lub dzie­cięcy) (2001), Pięć pie­śni do słów Elia­sza Raj­zmana na głos żeński i for­te­pian (2002), Cztery pie­śni na sopran i for­te­pian (2004), Missa solem­nis. Hom­mage à Josquin Desprez na sopran, 3-głosowy chór mie­szany i 6 instru­men­tów dętych bla­sza­nych (2004), Kon­cert na per­ku­sję, harfę i orkie­strę smycz­kową (2004), Missa bre­vis pro Defunc­tis na chór mie­szany a cap­pella (2005), Sie­dem pie­śni kur­piow­skich na mez­zo­so­pran i for­te­pian (2006), Muzyka kon­cer­tu­jąca na kwar­tet smycz­kowy i orkie­strę sym­fo­niczną (2007), Pięć pie­śni kur­piow­skich na chór mie­szany a cap­pella (2008), Lita­nia na mez­zo­so­pran, alt i organy (2008). Offer­to­ria na chór a cap­pella (2009). Uwer­tura na orkie­strę „Rok 1410” (2010). Cztery utwory w pol­skim stylu na orkie­strę smycz­kową (2011).