prof. Ryszard Karczykowski

Jeden z naj­wy­bit­niej­szych pol­skich śpie­wa­ków ope­ro­wych. Ma za sobą wielką mię­dzy­na­ro­dową karierę wokalną. Śpie­wał czo­łowe par­tie teno­rowe w naj­po­waż­niej­szych ośrod­kach ope­ro­wych i kon­cer­to­wych, u boku czo­ło­wych soli­stów swo­jej gene­ra­cji, pod batutą świa­to­wej sławy dyry­gen­tów. Jest także cenio­nym peda­go­giem śpiewu, juro­rem mię­dzy­na­ro­do­wych kon­kur­sów wokal­nych, zaj­muje się reży­se­rią muzyczną.

Wykształ­cony w Gdań­sku i Ber­li­nie, swoją dzia­łal­ność ope­rową roz­po­czął w Niem­czech (1969). Spek­ta­ku­larny występ w ope­rze Ver­diego La Tra­viata pod­czas Festi­walu Aix-en-Provence (1976) oraz debiut w lon­dyń­skiej Covent Gar­den (1977) otwo­rzyły arty­ście wrota do mię­dzy­na­ro­do­wej kariery. Od tam­tej pory wystę­po­wał na pra­wie wszyst­kich waż­nych sce­nach ope­ro­wych i estra­dach kon­cer­to­wych świata. W 1980 roku otrzy­mał pre­sti­żowy tytuł „Kammersänger”.

Był zna­ko­mi­tym wyko­nawcą, takich m.in. ról w reper­tu­arze kla­sycz­nym jak: Alva w Lulu Berga, Len­ski w Euge­niu­szu Onie­gi­nie Czaj­kow­skiego, Edgaro w Łucji z Lam­mer­mo­oru i Nemo­rino w Napoju miło­snym Doni­zet­tiego, Fer­rando w Cosi fan tutte, Tamino w Cza­ro­dziej­skim fle­cie i Bel­monte w Upro­wa­dze­niu z seraju Mozarta, Rudolf w Cyga­ne­rii, Rinuc­cio w Gian­nim Schic­chim i Cava­ra­dossi w Tosce Puc­ci­niego, Alfred i Eisen­stein w Zemście nie­to­pe­rza Johanna Straussa, Mat­teo w Ara­belli Richarda Straussa, Ric­cardo w Balu masko­wym, Fen­ton w Fal­staf­fie, Książę w Rigo­let­cie i Alfredo w Tra­via­cie Ver­diego. Śpie­wał czo­łowe par­tie teno­rowe w ope­rach Buso­niego, Flo­towa, Haydna, Lort­zinga, Moniuszki, Offen­ba­cha, Pro­ko­fiewa, Ros­si­niego, Schön­berga, Sme­tany i Szo­sta­ko­wi­cza. Jego wszech­stronny reper­tuar obej­mo­wał nie tylko opery, ale tez ope­retki, ora­to­ria, muzykę sakralną i pieśni.

Doko­nał licz­nych nagrań dla roz­gło­śni radio­wych i tele­wi­zyj­nych, w kraju i za gra­nicą. Ma w dorobku wiele nagrań CD z naj­lep­szymi orkie­strami i dyry­gen­tami, m.in. dla takich wytwórni fono­gra­ficz­nych, jak: DENON, DECCA, CAMERATA, BBC, ORF, RAI, ZDF i Pol­skie Nagrania.

Od roku 1982 pro­wa­dzi rów­nież dzia­łal­ność peda­go­giczną. Jest pro­fe­so­rem zwy­czaj­nym Wydziału Wokal­nego Uni­wer­sy­tetu Muzycz­nego w War­sza­wie, współ­pra­cuje też z kra­kow­ską Aka­de­mią Muzyczną. Pro­wa­dzi kursy mistrzow­skie w wielu kra­jach Europy oraz w Japo­nii. Od 1992 roku nosi hono­rowy tytuł dok­tora, nadany przez lon­dyń­ski Insti­tute for Applied Rese­arch. W roku 1998 otrzy­mał z rąk pre­zy­denta RP tytuł naukowy pro­fe­sora sztuk muzycznych.

W latach 2003–2006 był dyrek­to­rem arty­stycz­nym Opery Kra­kow­skiej. We wrze­śniu 2006 roku został powo­łany na sta­no­wi­sko dyrek­tora arty­stycz­nego Teatru Wiel­kiego — Opery Narodowej.