Małgorzata Kucharska-Nowak

Tancerka, choreograf, pedagog tańca – absolwentka Państwowej Szkoły Baletowej w Warszawie (1972) i Zaocznych Wyższych Studiów Nauczycieli Tańca (1977) w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (dziś Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina). Pracę magisterską pt. Tańce lasowiackie napisała pod kierunkiem prof. Krystyny Rokitnickiej. Przedmiotów głównych uczyła się u st. wykł. Danuty Piaseckiej, dr Krystyny Świderskiej i prof. Zbigniewa Koryckiego. Była stypendystką rządu węgierskiego w zakresie nauki tańców węgierskich w szkole baletowej w Budapeszcie i w Magyar Állami Népi Együttes (1973, 1977, 1996). Wiedzę i umiejętności praktyczne na temat tańców ludowych zdobywała pod okiem wybitnych polskich regionalistów – Andrzeja Chowańca, Andrzej Jakubca, Jana Karpiela (tańce góralskie), Grażyny Dąbrowskiej (tańce kurpiowskie), Pawła Szewki (tańce kaszubskie), Janiny Marcinkowej (tańce śląskie), Wandy Kaniorowej (tańce lubelskie). Edukację w zakresie tańca pogłębiała uczestnicząc w seminariach i warsztatach prowadzonych przez Zofię Stęszewską (muzykologia), Roderyka Lange (antropologia tańca), Borysa Bregwadze, Ludmiłę Siereżnikową, Ludmiłę Kowaliewą, Thomasa Lunda (taniec klasyczny, literatura baletowa), Pilar Martinez, Teo Barea (tańce hiszpańskie), Anatolija Borzowa (tańce rosyjskie), Konrada Drzewieckiego, Andre Tysona, Joe Altera, Mie Kokhuis (taniec współczesny).

Wieloletnia nauczycielka tańca klasycznego, ludowego i charakterystycznego w szkołach baletowych w Bytomiu (1972–1975) i Warszawie (1975–1990). Od 1983 r. związana z Wydziałem Dyrygentury Chóralnej, Edukacji Muzycznej, Rytmiki i Tańca UMFC. Prowadziła zajęcia z tańca na specjalności rytmika (1990–2003). Jako opiekun praktyk pedagogicznych i wykładowca tańca charakterystycznego, ludowego, dydaktyki polskich tańców narodowych (i innych mających w tytule polskie tańce ludowe i narodowe) pracuje ze studentami pedagogiki baletowej, choreografii i teorii tańca. W latach 1994-2010 pełniła funkcje kierownicze na specjalności pedagogika baletowa, później na kierunku taniec. W latach 1994–2005 była kierownikiem pedagogiki baletowej, od 2005 r. do 2007 r. – kierownikiem kierunku taniec, a od  2008 r. do  2010 r. – pełnomocnikiem dziekana ds. studiów niestacjonarnych na kierunku taniec. Odpowiadając za rozwój  merytoryczny i prace organizacyjne kierunku, dbała o dobór najwyższej klasy kadry pedagogicznej i dostosowywanie planów studiów do zmieniających się wyzwań współczesnej sztuki tańca.
Z jej inicjatywy wprowadzone zostały do programów nauczania pedagogiki baletowej m.in. regularne praktyki i dyplomy pedagogiczne w szkołach baletowych oraz tzw. wykłady zmienne ze światowej sławy tancerzami, choreografami i pedagogami z Sankt Petersburga, Moskwy, Kopenhagi, Dublina, Hamburga, Budapesztu i Barcelony. Była opiekunem artystycznym dyplomów z kompozycji tańca, które odbywały się na scenach UMFC i Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. Organizowała i sprawowała opiekę artystyczną dorocznych koncertów pedagogiki baletowej, w tym koncertów jubileuszowych kierunku. Opisywała dzieje kształcenia pedagogów tańca w UMFC w okolicznościowych folderach. Promowała i recenzowała prace licencjackie i magisterskie studentów specjalności pedagogika baletowa, choreografia i teoria tańca, rytmika. Wśród wyróżniających się absolwentów są m.in.: Klaudia Carlos-Machej – ad. dr, prodziekan Wydziału Dyrygentury Chóralnej, Edukacji Muzycznej, Muzyki Kościelnej, Rytmiki i Tańca; Bernadetta Wojdat-Sujkowska – wykładowca UMFC; Wioletta Milczuk – kierownik baletu PZLPiT „Mazowsze”, Krystyna Frąckowiak – dyrektor artystyczna w Ogólnokształcącej Szkole Baletowej w Poznaniu; Małgorzata Borowiec, Milena Jurczyk, Maria Kuśnierz, Katarzyna Dziok – nauczycielki tańca ludowego i charakterystycznego w ogólnokształcących szkołach baletowych w (odpowiednio) Warszawie, Gdańsku, Łodzi, Bytomiu. Jest kierownikiem i współtwórczynią (w 2001 r.) Podyplomowych Studiów Teorii Tańca; inicjatorką i wykładowczynią ogólnopolskiego Forum Tańców Polskich organizowanego cyklicznie (od 2014 r.) w UMFC.

W latach osiemdziesiątych XX w. była ekspertem Rady Ekspertów ds. Folkloru Ministerstwa Kultury i Sztuki; współtworzyła systematykę kroków i figur polskich tańców narodowych. 
Jest członkiem Polskiej Sekcji CIOFF – Międzynarodowej Rady Stowarzyszeń Folklorystycznych, Festiwali i Sztuki Ludowej i jurorem ogólnopolskich Turniejów Tańców Polskich. Pracowała jako choreograf, pedagog i konsultant merytoryczny polskich i zagranicznych zespołów pieśni i tańca – m.in. Magyar Állami Népi Együttes (Węgry), União Juventus (Brazylia). Uczyła i tworzyła chorografie polskich tańców narodowych w szkole baletowej w Arenys de Mar (Hiszpania), szkole baletowej w Budapeszcie (Węgry), Akademii Baletu Rosyjskiego im. A. Waganowej i Akademii Kultury i Sztuk w St. Petersburgu (Rosja).

Ważniejsze kompozycje:

Nagrody i odznaczenia:


ostatnia modyfikacja: 18/10/2016