prof. zw. dr hab. Krzysztof Baculewski

Kompozytor, ur. w roku 1950 w Warszawie, ukończył studia w 1974 r. pod kierunkiem prof. Witolda Rudzińskiego w warszawskiej PWSM (dziś Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina). W latach 1975-76 studiował kompozycję u Oliviera Messiaena w Konserwatorium Paryskim oraz muzykę elektroakustyczną w Groupe de Recherches Musicales (tzw. Staż Pierre Schaeffera). W 1982 r. na Uniwersytecie Warszawskim otrzymał stopień doktora nauk humanistycznych. Od tego też roku wykłada w UMFC: zrazu jako adiunkt. W 1990 r. przeprowadza przewód kwalifikacyjny II stopnia w Akademii Muzycznej w Krakowie, a w 1998 uzyskuje stanowisko profesora nadzwyczajnego w macierzystej uczelni. W roku 2001 otrzymuje tytuł profesora.

Wykładał gościnnie w wielu krajach (Bułgaria, Niemcy, Austria, Francja), w tym także na uczelniach muzycznych; w 2002 r. był gościnnym profesorem na Uniwersytecie im. Jana Gutenberga w Moguncji (Mainz). Jako autor artykułów różnego rodzaju, esejów, krytyk itp., współpracuje od 1972 r. z ,,Ruchem Muzycznym”, pisywał także do ,,Studia”, i ,,Klasyki”. Jest autorem szeregu artykułów do ,,Encyklopedii Muzycznej PWM”, był redaktorem działu muzyki XX w. ,,Encyklopedii Muzyki PWN” (1996). Wydał trzy książki o muzyce polskiej XX w. (jedna z nich także w języku angielskim). W latach 2003-13 był prezesem fundacji „Concert spirituel”. W 2007 roku otrzymał srebrny medal Zasłużony Kulturze „Gloria Artis”.

W 1976 roku debiutował jako kompozytor na ,,Warszawskiej Jesieni”, dziesięć lat później został członkiem Komisji Repertuarowej tego festiwalu. W 1986 r. Opera Wrocławska wystawiła jego dramat muzyczny Nowe Wyzwolenie(1974). Od 1992 r. Krzysztof Baculewski współpracuje z Zespołem Śpiewaków ,,Camerata Silesia” (pod kierunkiem Anny Szostak), dla którego napisał kilka utworów i wydany na dwóch płytach kompaktowych cykl opracowań kolęd. Od 1994 r. współpracuje też z Zespołem Instrumentów Barokowych ,,Il Tempo” (pod kierunkiem Agaty Sapiechy), dla którego również komponuje. Z ,,Cameratą” występował także jako realizator partii basso continuo (w repertuarze barokowym). Jego utwory wykonywane były i są na większości najważniejszych polskich festiwali muzyki współczesnej (m.in. ,, Warszawska Jesień”, ,,Warszawskie Spotkania Muzyczne”, ,,Poznańska Wiosna Muzyczna”, ,,Musica Polonica Nova” we Wrocławiu), ale także grano je w Czechach, na Słowacji i Węgrzech, w Niemczech, Francji, Finlandii, Wielkiej Brytanii, a ponadto w USA, Japonii, Meksyku i krajach Ameryki Południowej. Wykonywali je m.in. tacy artyści jak: śpiewacy – Piotr Kusiewicz, Anna Radziejewska, Jadwiga Rappé; pianiści – Szabolcs Esztényi, Józef Stompel i Julia Samojło; skrzypkowie – Roman Lasocki, Sławomir Tomasik, Agata Sapiecha, Simon Standage; flecistka Marielena Arizpe, BBC Singers i ,,Camerata Silesia”; dyrygenci –  Simon Joly, Takao Ukigaya i Szymon Bywalec. Jego muzykę wydała na dwóch monograficznych płytach kompaktowych wytwórnia DUX, a ponadto pojawiła się ona na dziesięciu innych.

Krzysztof Baculewski jest ponadto autorem rekonstrukcji Koncertu fortepianowego As-dur op.2 Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego (1824), fragmentów symfonicznych baletu Adolfa Gustawa Sonnenfelda Pan Twardowski (1860) oraz instrumentacji opery Beata (1872) Stanisława Moniuszki (rękopis opery spłonął wraz z archiwum Biblioteki Narodowej we wrześniu 1939 r.).

Ważniejsze utwory:

Sonata na perkusję (1971), Epitafium na orkiestrę (1972), Meander na flet solo (1973), Nowe Wyzwolenie, opera wg dramatu Stanisława Ignacego Witkiewicza (1974), Vivace e Cantilena na flet, fortepian i kwintet smyczkowy (1974), Ground na orkiestrę (1981), Quartier Latin na taśmę (1981), Sonata wiosenna na flet solo (1982), Koncert na orkiestrę (1983/2009), A Walking Shadow na orkiestrę (1990), The Whole & Broken Consort na instrumenty renesansowe (1986), Antitheton I na trio fortepianowe (1989), Voyage à travers le paysage métaphysique na taśmę (1992), The Profane Anthem To Anne (do tekstu Johna Donne`a) na solistów, chór i orkiestrę barokową z continuo (1992), Rilke-Lieder na sopran solo, baryton solo i dwa mieszane chóry a cappella (1994), 33 Kolędy na chór mieszany (1994), Antitheton II na dwoje skrzypiec i continuo (1996), Ozwodne i Krzesane na chór mieszany, (2000), Les Adieux, kantata na alt solo i orkiestrę smyczkową z harfą (2001/2008), 12 Etiud fortepianowych (2006), Koncert organowy (2012), Kwintet fortepianowy (2012), Antitheton III na skrzypce, wiolonczelę i klawesyn (2013), ponadto muzyka teatralna i filmowa.


ostatnia modyfikacja: 14/10/2014