prof. dr Krzysztof Baculewski
Kompozytor, ur. w roku 1950 w Warszawie, ukończył studia w 1974 r. pod kierunkiem prof. Witolda Rudzińskiego w warszawskiej PWSM (dziś Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina). W latach 1975–76 studiował kompozycję u Oliviera Messiaena w Konserwatorium Paryskim oraz muzykę elektroakustyczną w Groupe de Recherches Musicales (tzw. Staż Pierre Schaeffera). W 1982 r. na Uniwersytecie Warszawskim otrzymał stopień doktora nauk humanistycznych. Od tego też roku wykłada w UMFC: zrazu jako adiunkt. W 1990 r. przeprowadza przewód kwalifikacyjny II stopnia w Akademii Muzycznej w Krakowie, a w 1998 uzyskuje stanowisko profesora nadzwyczajnego w macierzystej uczelni. W roku 2001 otrzymuje tytuł profesora.
Wykładał gościnnie w wielu krajach (Bułgaria, Niemcy, Austria, Francja), w tym także na uczelniach muzycznych; w 2002 r. był gościnnym profesorem na Uniwersytecie im. Jana Gutenberga w Moguncji (Mainz). Jako autor artykułów różnego rodzaju, esejów, krytyk itp., współpracuje od 1972 r. z „Ruchem Muzycznym”, pisywał także do „Studia”, i „Klasyki”. Jest autorem szeregu artykułów do „Encyklopedii Muzycznej PWM”, był redaktorem działu muzyki XX w. „Encyklopedii Muzyki PWN” (1996). Wydał dwie książki o polskiej muzyce współczesnej.
W 1976 roku debiutował jako kompozytor na „Warszawskiej Jesieni”, dziesięć lat później został członkiem Komisji Repertuarowej tego festiwalu. W 1986 r. Opera Wrocławska wystawiła jego dramat muzyczny Nowe Wyzwolenie (1974). Od 1992 r. Krzysztof Baculewski współpracuje z Zespołem „Camerata Silesia” (pod kierunkiem Anny Szostak), dla którego napisał kilka utworów i wydany na 2 CD cykl opracowań kolęd. Od 1994 r. współpracuje też z Zespołem Instrumentów Barokowych „Il Tempo” (pod kierunkiem Agaty Sapiechy), dla którego również komponuje. Z „Cameratą” występował także jako realizator partii basso continuo (w repertuarze barokowym). Jego utwory wykonywane są w Polsce na większości najważniejszych festiwali muzyki współczesnej (m.in. „Poznańska Wiosna Muzyczna”, „Musica Polonica Nova” we Wrocławiu, „Warszawskie Spotkania Muzyczne”, „Warszawska Jesień”), ale także grane były w Czechach, Słowacji, na Węgrzech, w Niemczech, Francji, Finlandii, a ponadto w USA, Japonii, Meksyku i krajach Ameryki Południowej. Wykonywali je artyści, tacy jak m.in.: śpiewacy: Piotr Kusiewicz i Jadwiga Rappé, pianista Józef Stompel, skrzypkowie: Roman Lasocki, Sławomir Tomasik, Agata Sapiecha, Simon Standage, flecistka Marielena Arizpe, BBC Singers, dyrygenci: Simon Joly, Takao Ukigaya.
Krzysztof Baculewski jest ponadto autorem rekonstrukcji Koncertu fortepianowego As-dur op. 2 Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego (1824), fragmentów symfonicznych baletu Adolfa Gustawa Sonnenfelda Pan Twardowski (1860) oraz instrumentacji opery Beata (1872) Stanisława Moniuszki (rękopis spłonął wraz z archiwum Biblioteki Narodowej we wrześniu 1939 r.).
Ważniejsze utwory:
Sonata na perkusję (1971), Epitafium na orkiestrę (1972), Meander na flet solo (1973), Nowe Wyzwolenie, opera wg dramatu Stanisława Ignacego Witkiewicza (Witkacego) (1974), Vivace e Cantilena na flet, fortepian i kwintet smyczkowy (1974), Ground na orkiestrę (1981), Quartier Latin na taśmę (1981), Sonata wiosenna na flet solo (1982), Koncert na orkiestrę (1983), A Walking Shadow na orkiestrę (1990), The Whole ∧ Broken Consort na instrumenty renesansowe (1986), Antitheton I na trio fortepianowe (1989), Voyage à travers le paysage métaphysique na taśmę (1992), The Profane Anthem to Anne (do tekstu Johna Donne’a) na solistów, chór i orkiestrę barokową z continuo (1992), Rilke-Lieder na sopran solo, baryton solo i dwa mieszane chóry a cappella (1994), 33 Kolędy na chór mieszany (1994), Antitheton II na dwoje skrzypiec i continuo (1996), Ozwodne i Krzesane na chór mieszany, (2000), Les Adieux, kantata na alt solo i orkiestrę smyczkową z harfą (2001), 12 Etiud fortepianowych (2006), Sonata na skrzypce solo (2006), jak również muzyka filmowa i sceniczna.
