ks. prof. nadzw. dr hab. Jerzy Lewandowski

Urodził się w 1949 r. w Ostródzie. W latach 1968–1974 odbył stu­dia teo­lo­gicz­ne w Warmińskim Seminarium Duchownym „Hosianum” w Olsztynie i w Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie;

1976–1980 — stu­dia teo­lo­gicz­ne na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego;

1980–1983 — stu­dia habi­li­ta­cyj­ne w przy­go­to­wa­niu „docto­ra­tu d‘Etet” na Fakultecie Teologii Katolickiej Uniwersytetu Nauk Humanistycznych w Strasburgu. (Aktualna nazwa Uniwersytetu: Marc Bloch). Stypendysta Rządu Francuskiego;

1975 — magi­ster teo­lo­gii na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na pod­sta­wie pra­cy: Urząd wika­riu­sza kapi­tul­ne­go (pro­mo­tor: ks. prof. dr hab. Paweł Pałka);

1980 — dok­tor teo­lo­gii dogma­tycz­nej na pod­sta­wie pra­cy: Naród w dzie­jach zba­wie­nia w naucza­niu Kardynała Stefana Wyszyńskiego (pro­mo­tor: ks. prof. dr hab. Czesław Bartnik, recen­zen­ci: ks. bp prof. dr hab. Edward Ozorowski i ks. prof. dr hab. Ludwik Szafrański);

1988 — dok­tor habi­li­to­wa­ny Nauk Teologicznych w zakre­sie teo­lo­gii dogma­tycz­nej na pod­sta­wie oce­ny książ­ki pt.: Eucharystia — sakra­ment oso­by i wspól­no­ty w naucza­niu Prymasa Stefana Wyszyńskiego, ODISS Warszawa 1988 i dorob­ku nauko­we­go (recen­zen­ci: ks. prof. dr hab. Czesław Bartnik, s. prof. dr hab. Zofia Zdybicka i ks. prof. dr hab. Alfons Skowronek);

2002 — pro­fe­sor Nauk Teologicznych na pod­sta­wie oce­ny książ­ki: Bóg i czło­wiek. Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa 2001 i dorob­ku nauko­we­go (recen­zen­ci: ks. prof. dr hab. Lucjan Balter, ks. bp prof. dr hab. Jan Szlaga i o. prof. dr hab. Tadeusz Dionizy Łukaszuk) i na pod­sta­wie dorob­ku nauko­we­go;

2004 — sta­no­wi­sko pro­fe­so­ra zwy­czaj­ne­go.

Kariera zawodowa

Jest człon­kiem „Stowarzyszenia Dogmatyków Polskich”, „Stowarzyszenia Kanonistów Polskich”, Rady Naukowej cza­so­pi­sma „Teologia i Człowiek”, Półrocznika Wydziału Teologicznego UMK, Polskiego Komitetu dorad­cze­go Międzynarodowego Przeglądu Teologicznego Communio. Od 1981 — sta­ły współ­pra­cow­nik Wydawnictwa Naukowego „Peter Lang” w Szwajcarii, głów­nie jako recen­zent prac w zakre­sie teo­lo­gii.

Brał udział w wie­lu kon­gre­sach i sym­po­zjach m.in. Międzynarodowym Kongresie Mariologicznym w Kevelaer (Niemcy); refe­rat Mariologia Stefana Kardynała Wyszyńskiego sprzed Soboru Watykańskiego II; Międzynarodowym Kongresie Mariologicznym w Huelva (Hiszpania); refe­rat wygło­szo­ny w języ­ku fran­cu­skim: Volonte de l’Amour et du Sens. Marialité du Primat Stefan Wyszyński — essai théo­lo­gi­que et ascéti­que.

Jest pro­mo­to­rem wie­lu prac magi­ster­skich, licen­cjac­kich oraz 33 prac dok­tor­skich.

Dorobek naukowy

Prowadzi bada­nia w nastę­pu­ją­cych dzie­dzi­nach dogma­tycz­nych: Trójjedyność Boga, miste­rium Wcielenia i Odkupienia, ekle­zjo­lo­gia, sakra­men­to­lo­gia, teo­lo­gia rze­czy­wi­sto­ści ziem­skich, eku­me­nizm.

Próbuje wyka­zać, iż mówie­nie o Bogu i czło­wie­ku to nie sto­ją­ce obok sie­bie rze­czy­wi­sto­ści, lecz że te rze­czy­wi­sto­ści są we wza­jem­nym nie­ro­ze­rwal­nym i nie­znisz­czal­nym związ­ku. Związek ten się­ga swo­imi korze­nia­mi momen­tu stwo­rze­nia czło­wie­ka przez Boga, a swo­je dopeł­nie­nie zna­lazł w odku­pie­niu doko­na­nym przez Jezusa Chrystusa. Śledzi roz­wój rozu­mie­nia wiecz­nie żywej i aktu­al­nej rela­cji mię­dzy Bogiem i czło­wie­kiem. Odpowiedniego spo­so­bu prze­ży­wa­nia tej rela­cji dopa­tru­je się w kościel­nych sakra­men­tach, dostęp­nych i widzial­nych w Kościele Katolickim. Zajmuje się zagad­nie­nia­mi dogma­tycz­ny­mi w łącz­no­ści z rze­czy­wi­sto­ścią ziem­ską czło­wie­ka. Aktualnie pra­cu­je nad tą rze­czy­wi­sto­ścią ziem­ską w odnie­sie­niu do Biblii.

Kryzys bowiem, sze­ro­ko rozu­mia­nej kul­tu­ry współ­cze­sne­go świa­ta, wziął się z desa­kra­li­za­cji całej dzia­łal­no­ści czło­wie­ka w świe­cie: poli­tycz­nej, spo­łecz­nej, nauko­wej, eko­no­micz­nej. Współcześnie świat pod­da­ny też został pro­ce­so­wi glo­ba­li­za­cji, któ­ra poczy­na­jąc od sfe­ry kul­tu­ry prze­no­si się na wszyst­kie pozo­sta­łe płasz­czy­zny dzia­łal­no­ści czło­wie­ka w świe­cie. Pismo świę­te jest Księgą reli­gij­ną, dają­cą czło­wie­ko­wi nadzie­ję. Mówi nam o Bogu, a wła­ści­wie to sam Bóg mówi o sobie. Podejmując odnie­sie­nie Biblii do świa­ta pró­bu­je uka­zać moż­li­wość stwo­rze­nia na pod­sta­wie Biblii, któ­ra powin­na być fun­da­men­tem moral­no­ści dla współ­cze­sne­go czło­wie­ka. Z tego rów­nież wyni­ka powo­ła­nie do świę­to­ści oraz moż­li­wość wycho­wa­nia czło­wie­ka wia­ry poprzez uka­zy­wa­nie biblij­nych figur Mojżesza i Narodu wybra­ne­go.

Zajmuje się tak­że waż­ną dla współ­cze­sne­go świa­ta pro­ble­ma­ty­ką cha­ry­ta­tyw­no­ści jako reali­za­cji zasa­dy soli­dar­no­ści spo­łecz­nej wypły­wa­ją­cej z Ewangelii.

Finałem tych docie­kań teo­lo­gicz­nych jest zapre­zen­to­wa­nie trau­ma­tycz­ne­go prze­ży­cia cier­pie­nia i śmier­ci jako ele­men­tu ducho­wej prze­mia­ny i eta­pu w dro­dze do zba­wie­nia. Są to więc w całym wymia­rze zagad­nie­nia z teo­lo­gii dogma­tycz­nej opar­tej na Biblii, któ­ra szu­ka swe­go miej­sca we współ­cze­snej teo­lo­gii rze­czy­wi­sto­ści ziem­skiej.

Chrześcijaństwo dąży do posta­wie­nia tezy, że Jezus Chrystus jest Panem cza­su i prze­strze­ni (Ap 5), że sam jest jakimś Centrum cza­su i prze­strze­ni oraz ode­brał im cha­rak­ter boż­ków. Stąd zaj­mu­je się rów­nież cza­sem i prze­strze­nią, bowiem każ­da reli­gia posia­da swo­je wła­sne wyobra­że­nia cza­su. Wyobrażenia żydow­skie i chrze­ści­jań­skie uwa­ża się za naj­bar­dziej ory­gi­nal­ne i słusz­ne.

Wybrane publi­ka­cje

e-mail: jerzylewandowski@interia.pl


ostatnia modyfikacja: 01/03/2018