prof. nadzw. dr hab. Ewa Wycichowska


Fot. Andrzej Grabowski

Tancerka (wie­lo­let­nia Primabalerina Teatru Wielkiego w Łodzi), cho­re­ograf, peda­gog, nauczy­ciel aka­de­mic­ki, pro­fe­sor sztuk muzycz­nych. Absolwentka Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej w Poznaniu, Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1981 r.) i L’Academie Internationale de la Danse w Paryżu (1974/75). Ukończyła rów­nież Studium Menadżerów Kultury UAM w Poznaniu (1990 r). Jest jed­ną z nie­licz­nych pol­skich tan­ce­rek odno­szą­cych suk­ce­sy na świa­to­wych sce­nach, zarów­no w reper­tu­arze kla­sycz­nym, jak i współ­cze­snym. Jako wyko­naw­czy­ni współ­pra­co­wa­ła m.in. z Witoldem Borkowskim — „Romeo i Julia”, Kurtem Joossem — „Zielony stół”, Conradem Drzewieckim — „Ognisty ptak”, Teresą Kujawą — „Medea”, Borisem Ejfmanem — „Gajane”, Grayem Veredonem — „Sen nocy let­niej” oraz „Wolfgang Amadeusz”, Jerzym Makarowskim — „Carmen”. Stworzyła rów­nież legen­dar­ne kre­acje we wła­snych spek­ta­klach „Faust goes rock”, „Skrzypek Opętany”.

W 1980 roku debiu­to­wa­ła jako cho­re­ograf utwo­rem „Głos kobie­cy (z nie­zna­nej poet­ki)” do muzy­ki Krzysztofa Knittla w Teatrze Wielkim w Łodzi. Jest autor­ką ponad 70 spek­ta­kli zre­ali­zo­wa­nych w Polsce, Europie i USA. Współpracowała tak­że jako cho­re­ograf z wybit­ny­mi reży­se­ra­mi teatral­ny­mi, ope­ro­wy­mi i fil­mo­wy­mi, m.in. z Jerzym Jarockim, Erwinem Axerem, Maciejem Prusem, Krzysztofem Zanussim, Krzysztofem Kieślowskim, Jerzym Kawalerowiczem, Adamem Hanuszkiewiczem, Krystyną Jandą, Krzysztofem Zaleskim i Eugeniuszem Korinem.

W latach 1981–1984 wykła­dow­ca Wydziału Rytmiki Akademii Muzycznej w Łodzi; w latach 1985–1988 wykła­dow­ca tań­ca modern w Państwowej Szkole Baletowej w Łodzi; od 1999 wykła­dow­ca Wydziału Edukacji Muzycznej Akademii Muzycznej w Warszawie, spe­cjal­ność Pedagogika Baletu, w kolej­nych latach wykła­dow­ca na spe­cjal­no­ści Choreografia i Teoria Tańca oraz na Podyplomowych Studiach Teorii Tańca, od 2002 pro­fe­sor nad­zwy­czaj­ny UMFC, a od 2009 kie­row­nik Zakładu Tańca Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie; w latach 2006–2010 pro­fe­sor, wykła­dow­ca Wyższej Szkoły Umiejętności w Kielcach; od 2007 pro­fe­sor, wykła­dow­ca gościn­ny Akademii Muzycznej w Łodzi; od 2015 — pro­fe­sor zwy­czaj­ny AWF w Poznaniu na nowo utwo­rzo­nym kie­run­ku Taniec w kul­tu­rze fizycz­nej; pro­mo­tor 7 dok­to­ra­tów, opie­kun nauko­wy 4 dok­to­rów habi­li­to­wa­nych, pro­mo­tor dok­to­ra­tu hono­ris cau­sa prof. Roderyka Lange.

W latach 1988–2016 dyrek­tor naczel­ny i arty­stycz­ny Polskiego Teatru Tańca — Baletu Poznańskiego. Kierując Polskim Teatrem Tańca, Ewa Wycichowska zade­mon­stro­wa­ła rzad­ką umie­jęt­ność łącze­nia talen­tu arty­stycz­ne­go z dzia­łal­no­ścią aka­de­mic­ką i pre­dys­po­zy­cja­mi mena­dżer­ski­mi. W cza­sie jej dyrek­tor­skiej kaden­cji zapro­sze­nie do współ­pra­cy z jej zespo­łem przy­ję­li naj­wy­bit­niej­si cho­re­ogra­fo­wie na świe­cie: Birgit Cullberg, Mats Ek, Karine Saporta, Ohad Naharin, Jo Stromgren. Postaci, któ­rych nazwi­ska wyzna­cza­ją naj­waż­niej­sze tren­dy w świa­to­wej sztu­ce tań­ca. Dzięki arty­stycz­nej wizji Ewy Wycichowskiej obli­cze PTT prze­szło ewo­lu­cję od spek­ta­kli ukształ­to­wa­nych for­mą teatru bale­to­we­go do współ­cze­sne­go gatun­ku: teatru tań­ca, któ­ry cha­rak­te­ry­zu­je prze­kra­cza­nie gra­nic rodza­jo­wych, tech­nicz­nych i sty­li­stycz­nych, wyzwa­la­nie się z przy­pi­sa­nych tra­dy­cją środ­ków wyra­zu, skła­nia­nie się ku inter­dy­scy­pli­nar­no­ści, poszu­ki­wa­nie nowych prze­strze­ni teatral­nych i opar­ty na kre­atyw­nej impro­wi­za­cji pro­ces two­rze­nia. W cza­sie kaden­cji dyrek­tor­skiej Ewy Wycichowskiej spek­ta­kle Polskiego Teatru Tańca obej­rze­li widzo­wie 40 kra­jów na pię­ciu kon­ty­nen­tach. Z jej ini­cja­ty­wy w latach 1999–2016 przy Polskim Teatrze Tańca dzia­ła­ło Atelier, sce­na poszu­ki­wań i debiu­tów dla tan­ce­rzy, któ­ra przy­nio­sła kil­ka zna­ko­mi­tych odkryć arty­stycz­nych, obec­nie uzna­nych twór­ców, takich jak: Andrzej Adamczak, Paulina Wycichowska, Iwona Pasińska, Daniel Stryjecki, Paweł Malicki, i sta­ła się for­mą naśla­do­wa­ną przez wie­le innych teatrów. Ewa Wycichowska jest też pomy­sło­daw­czy­nią i dyrek­to­rem arty­stycz­nym Dancing Poznań. W 1994 roku jej pio­nier­ska ini­cja­ty­wa pobu­dzi­ła pol­ską sce­nę tań­ca i stwo­rzy­ła warun­ki edu­ka­cyj­ne zarów­no dla pro­fe­sjo­na­li­stów, jak i tan­ce­rzy nie­za­wo­do­wych, przez wie­le lat była feno­me­nem orga­ni­za­cyj­nym i mar­ką pro­gra­mo­wą zna­ną w Europie. W ramach Biennale Tańca Współczesnego Ewa Wycichowska pro­wa­dzi­ła pio­nier­skie cykle Laboratoriów Twórczych.

Profesor Ewa Wycichowska jest w pol­skiej histo­rii sztu­ki tań­ca jed­ną z naj­wy­bit­niej­szych posta­ci, któ­re zmie­ni­ły obli­cze arty­stycz­ne i edu­ka­cyj­ne tej dzie­dzi­ny, pozwa­la­jąc na jej śmia­łe kon­ku­ro­wa­nie z doko­na­nia­mi euro­pej­skich twór­ców. Mocno osa­dza­jąc swo­ją twór­czość w pol­skiej kul­tu­rze, szcze­gól­nie muzy­ce i lite­ra­tu­rze, począw­szy od debiu­tu cho­re­ogra­ficz­ne­go aż po ostat­ni spek­takl „Lament. Pamięci Tadeusza Różewicza”, jest swo­istym amba­sa­do­rem pol­skiej sztu­ki tań­ca na całym świe­cie. Jej wybit­ne spek­ta­kle były wie­lo­krot­nie nagra­dza­ne w kra­ju i za gra­ni­cą.

Ewa Wycichowska zosta­ła uho­no­ro­wa­na m.in. I Nagrodą w kate­go­rii wyko­naw­ców na I Ogólnopolskim Konkursie Choreograficznym w Łodzi, Medalem i Dyplomem uzna­nia Ministerstwa Kultury i Sztuki w roku obcho­dów 100-lecia uro­dzin Karola Szymanowskiego za insce­ni­za­cję i cho­re­ogra­fię do „Stabat Mater”, Nagrodą Miasta Łodzi, Nagrodą Młodych Twórców I st. im. Stanisława Wyspiańskiego, Medalem 200-lecia Baletu Polskiego, Medalem im. Wacława Niżyńskiego, trzy­krot­nie Buławą Hetmańską — Nagrodą publicz­no­ści Zamojskiego Lata Teatralnego (wspól­nie z Polskim Teatrem Tańca), Nagrodą Fringe Firsts na Festiwalu w Edynburgu (z Polskim Teatrem Tańca), Tytułem Kobiety Roku Bussines Professional Women Club, Nadzwyczajną Złotą Maską — Nagrodą Łódzkich Krytyków (Łódź), Medalem ”Ad Perpetuam Rei Memoriam” (dla zasłu­żo­nych Wielkopolan), Nagrodą Główną III Przeglądu Współczesnego Dramatu w Zielonej Górze za spek­takl „Transss” (z Polskim Teatrem Tańca), Nagrodą ZAIKS-u za wybit­ną twór­czość cho­re­ogra­ficz­ną, Nagrodą Marszałka Województwa Wielkopolskiego Wielce Zasłużony dla Kultury, Wielką Pieczęcią Miasta Poznania — Nagrodą Prezydenta Miasta Poznania za zasłu­gi dla kul­tu­ry, Nagrodą „Reconnaissance” Instytutu France — Pologne w Lyonie za wie­lo­let­nią pro­mo­cję kul­tu­ry i sztu­ki fran­cu­skiej w Polsce, Nagrodą ZASP za wybit­ną twór­czość cho­re­ogra­ficz­ną, Nagrodą Sekcji Krytyków Teatralnych Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego ITI — UNESCO za popu­la­ry­za­cję pol­skiej kul­tu­ry teatral­nej za gra­ni­cą, Nagrodą Specjalną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w uzna­niu zasług dla kul­tu­ry pol­skiej, Nagrodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dla wybit­nych oso­bo­wo­ści dzia­ła­ją­cych w sfe­rze kul­tu­ry, dzie­dzi­na: taniec, Nagrodą Artystyczną Miasta Poznania, Złotym Medalem Gloria Artis.

Profesor Ewa Wycichowska jest juro­rem pol­skich i mię­dzy­na­ro­do­wych kon­kur­sów tań­ca, eks­per­tem mini­ste­rial­nym, Prezesem Polskiego Stowarzyszenia Choreoterapii, człon­kiem Międzynarodowej Rady Tańca (CID-UNESCO) Conseil International de la Danse, człon­kiem Towarzystwa Muzycznego im. H. Wieniawskiego w Poznaniu oraz człon­kiem wie­lu rad doty­czą­cych sztu­ki tań­ca.


ostatnia modyfikacja: 15/05/2018