dr hab. Ewa Iżykowska, prof. UMFC

Ewa Iży­kow­ska, śpie­waczka (sopran), aktorka, uro­dziła się w Olsz­ty­nie. W roku 1974 ukoń­czyła Pań­stwową Szkołę Muzyczną II st. w Kali­szu rów­no­le­gle na wydzia­łach for­te­pianu oraz śpiewu solo­wego. Następ­nie ukoń­czyła Aka­de­mię Muzyczną im. Fry­de­ryka Cho­pina w War­sza­wie, gdzie stu­dio­wała śpiew solowy, oraz Pań­stwową Wyż­szą Szkołę Teatralną im. Alek­san­dra Zelwe­ro­wi­cza w War­sza­wie, uzy­sku­jąc dyplom z wyróżnieniem.

Jako śpie­waczka pra­co­wała pod kie­run­kiem prof. Lidii Mała­cho­wicz, prof. Kazi­miery Goław­skiej, prof. Ewy Wdo­wic­kiej. Kon­ty­nu­owała swoje stu­dia w Acca­de­mia Chi­giana, w Sie­nie, Wło­chy pod kie­run­kiem Gior­gio Fava­retto, oraz Ettore Cam­po­ga­gliani. Następ­nie stu­dio­wała w medio­lań­skiej La Scali pod kie­run­kiem Gulietty Simio­nato, Edu­ardo Muel­lera, oraz Anto­nio Tonini. Jako sty­pen­dystka rządu nie­miec­kiego uczest­ni­czyła w kur­sach wybit­nej sopra­nistki wagne­row­skiej Bir­gitt Nilson.

W 1981 r. zade­biu­to­wała na sce­nie La Scali w tytu­ło­wej roli w ope­rze Rita Doni­zet­tiego. W tym okre­sie po wygra­nym kon­kur­sie wzięła udział we wło­skim let­nim stag­gione w mie­ście Ales­san­dria, gdzie wyko­ny­wała par­tię Fior­di­ligi w ope­rze Cosi fan tutte Mozarta, pod batutą Edu­ardo Mul­lera, z Mauro Trom­betta, w roli Don Alfonso.

Ewa Iży­kow­ska jest lau­re­atką sze­regu kra­jo­wych i mię­dzy­na­ro­do­wych kon­kur­sów jak: Ogól­no­pol­ski Kon­kurs Muzyki K. Szy­ma­now­skiego, Belve­dere we Wied­niu, czy Mozart Com­pe­ti­tion w Ales­san­dri, Włochy.

W Pol­sce zade­biu­to­wała w 1979 r. par­tią Fior­di­ligi w ope­rze Cosi fan tutte Mozarta w Teatrze Muzycz­nym w Słup­sku pod dyr. Grze­go­rza Nowaka, w reży­se­rii Ryszarda Peryta. W 1981 r. wzięła udział w pra­wy­ko­na­niu opery Zbi­gniewa Rudziń­skiego Mane­kiny w Ope­rze Wro­cław­skiej pod dyr. Roberta Sata­now­skiego, w reży­se­rii Marka Weiss-Grzesińskiego.

Od 1982 r. zwią­zała się z Teatrem Wiel­kim w Pozna­niu. Stwo­rzyła kre­ację Vio­letty — w Tra­via­cie Ver­diego, Roza­lindy — w Zemście nie­to­pe­rza J. Straussa, Blondy — w Upro­wa­dze­niu z Seraju Mozarta, Micha­eli — w Car­men Bizeta, Liu — w Turan­dot Puc­ci­niego, Lisy — w Kra­inie Uśmie­chu Lehara, Arseny — w Baro­nie Cygań­skim J. Straussa, Musette i Mimi — w Cyga­ne­rii Puc­ci­niego, czy Cho­del — w Skrzypku na dachu.

Otrzy­mała nagrodę mia­sta Pozna­nia dla Mło­dych Twór­ców Sztuki w tym samym roku co Jan A. P. Kacz­ma­rek, z któ­rym w tym okre­sie nagrała płytę Kometa Hal­leya.

W 1986 r. zade­biu­to­wała na sce­nie wie­deń­skiej Kam­me­ro­per rolą Neddy w Paja­cach Leon­ca­valla, w reży­se­rii Geo­rga Tabori. Przed­sta­wie­nie to zostało uznane przez kry­tykę wie­deń­ską jako przed­sta­wie­nie roku 1986.

Następne role w wie­deń­skiej Kam­me­ro­per to Hra­bina — w Weselu Figara Mozarta, Dorli­sca — w ope­rze Ros­si­niego Torvaldo e Dorli­sca, oraz Vio­letta w Tra­viat­cie Ver­diego.

W latach 1987–1991 była solistką opery w Luzer­nie w Szwaj­ca­rii. Na deskach tej opery śpie­wała takie par­tie jak Hra­bina — w Weselu Figara Mozarta, Pop­pea — w Koro­na­cji Pop­pei Mon­te­ver­diego z teno­rem Ramo­nem Var­gas w parii Nerona, Adriany w ope­rze Adriana Leco­uvreur F. Cilei, pod dyrek­cją M. Viot­tiego, Tatiany — w Euge­niu­szu Onie­gi­nie Czaj­kow­skiego, Blan­che — w Dia­lo­gach Kar­me­li­ta­nek Poulenca, Saffi — w Baro­nie Cygań­skim J. Straussa oraz Hanny Gla­wari — w Weso­łej wdówce Lehara, Venus w Orfe­uszu w pie­kle Offen­ba­cha, Safi w Baro­nie cygań­skim Straussa.

W roku 1991 roz­po­częła ponow­nie współ­pracę z Teatrem Wiel­kim w Pozna­niu jak rów­nież z Teatrem Wiel­kim w War­sza­wie, Operą Wro­cław­ską i Operą Kra­kow­ską, gdzie zaśpie­wała par­tie w ope­rach R. Straussa: Salome — w ope­rze Salome, Mar­szał­kowa — w Kawa­le­rze Srebr­nej Róży; w ope­rach Pen­de­rec­kiego: Beni­gna — w Czar­nej Masce, Ewa — w Raju Utra­co­nym, Matka Joanna od Anio­łów — w Dia­błach z Louda­ine. Poja­wiła się rów­nież jako Ligia — w Quo Vadis Nowo­wiej­skiego, Fedora — w ope­rze Fedora Gior­da­niego, Tosca w ope­rze Tosca Puc­ci­niego, Tatiana, w ope­rze Euge­niusz Onie­gin Czaj­kow­skiego, Mimi oraz Musette w ope­rze Cyga­ne­ria Puc­ci­niego, Flora — w ope­rze Cho­pin G. Ore­fice, Galina — w ope­rze Galina M. Lan­dow­skiego oraz Rachela — w ope­rze Żydówka, Hale­vego.

W tym też okre­sie Ewa Iży­kow­ska stała się odtwór­czy­nią monu­men­tal­nych form oratoryjno-kantatowych jak: Requ­iem Ver­diego, II Sym­fo­nia Mah­lera , VIII Sym­fo­nia Mah­lera — par­tia I, II i III sopranu, Cztery ostat­nie pie­śni, R. Straussa, III Sym­fo­nia H. M. Górec­kiego, Te Deum, Dies Irae, Jutrz­nia, Sie­dem bram Jero­zo­limy — K. Pen­de­rec­kiego, Sta­bat Mater oraz Rap­sod Sta­ni­sława Moryto, IX Sym­fo­nia oraz Missa Solem­nis — Beetho­vena, XIV Sym­fo­nia — Szostakowicza.

Swoje zain­te­re­so­wa­nia skła­nia rów­nież ku kame­ra­li­styce i tak w latach 2000–2002 odbyła świa­towe tour­nee z reci­ta­lami Cho­pin, Pade­rew­ski — pie­śni, oraz Od baroku do jazzu.

W roku 2000–2001 wzięła udział w reali­za­cji opery Mane­kiny Z. Rudziń­skiego w Teatrze Wiel­kim w War­sza­wie. W roku 2005 wystą­piła jako Tosca w ope­rze Tosca w Korei Połu­dnio­wej.

Współ­pra­co­wała ze zna­ko­mi­tymi pia­ni­stami jak Gior­gio Fava­retto, Ettore Cam­po­gliani, Vin­cenco Sca­lera, Caroll Hague, Krzysz­tof Jabłoń­ski, Janusz Olej­ni­czak, Marek Drew­now­ski, Andrzej Tatar­ski, Szy­mon Kowal­czyk, Marek Mizera, Jerzy Macie­jew­ski. Pra­co­wała rów­nież z wybit­nymi dyry­gen­tami jak J. Gie­len, Mar­cello Viotti, Edu­ardo Muel­ler, Gabriel Chmura, Grze­gorz Nowak, Krzysz­tof Pen­de­recki, Jose Flo­ren­cio Maria Junior, Andrej Borejcko, Jacek Kasprzyk, Antoni Witt, Jacek Błasz­czyk, Karol Stryja, P. Roman­sky, Oli­ver Quen­det, i inni.

Wystę­po­wała na sce­nach ope­ro­wych i kon­cer­to­wych takich jak La Scala, Car­ne­gie Hall, Musik­fer­rein, na wszyt­kich sce­nach kon­cer­to­wych i ope­ro­wych w Pol­sce z tak wybit­nymi arty­stami jak: Ramon Var­gas, Mauro Trom­betta, Rein­hardt Brus­sman, Louis Gen­tile, John Gray, Flo­rian Pray, Ivonne Nef, Jadwiga Rappe, Urszula Kry­gier, Jerzy Kne­tig, Ryszard Cie­śla, Adam Kru­szew­ski, Piotr Kusie­wicz, Wło­dzi­mierz Zalew­ski, Iza­bela Kłosińska.

Przez sze­reg lat uczest­ni­czyła w pra­wy­ko­na­niach i wyko­na­niach utwo­rów kom­po­zy­to­rów współ­cze­snych takich jak Sta­ni­sław Moryto, Hen­ryk Miko­łaj Górecki, Krzysz­tof Pen­de­recki, Otta­vio Vasquez, Zbi­gniew Rudziń­ski, Jan A. P. Kaczmarek.

Doko­nała sze­regu nagrań dla Pol­skiego Radia, Rado Vati­cano, Radia Swiss Romande (Il Signor Bru­shino Ros­si­niego, dyr. Mar­cello Viotti), radia i tele­wi­zji rosyj­skiej (Jutrz­nia Pen­de­rec­kiego) oraz tele­wi­zji: fili­piń­skiej, bra­zy­lij­skiej, kore­ań­skiej, jak rów­nież dla tele­wi­zji wło­skiej RAI (Cosi fan tutte Mozarta), oraz tele­wi­zji austriac­kiej ORF (Dies Ire Pen­derc­kiego, dyr. J. Gie­len oraz Pajce Leon­ca­valla, reż. Georg Tabori), jak rów­nież szwaj­car­skiego festi­walu Musi­que et Ami­tie (XIV Sym­fo­nia Szo­sta­ko­wi­cza, Dover Beach Barbera).

Nie­które nagra­nia zyskują wielką popu­lar­ność, jak np. opu­bli­ko­wana na YouTube jedna z arii baro­ko­wych — Ave Maria Cac­ci­niego, osią­gnęła już pra­wie ćwierć miliona wejść.

Ewa Iży­kow­ska brała udział w świa­to­wych trans­mi­sjach radio­wych: Dia­bły z Louda­ine oraz Czarna Maska Pen­de­rec­kiego, II Sym­fo­nia oraz VIII Sym­fo­nia Mahlera.

Poświęca się rów­nież dydak­tyce zwią­za­nej z wokalistyką.

W latach 2000– 2004 pra­co­wała na Uni­wer­sy­te­cie Warmińsko-Mazurskim, oraz w Zespole Szkół Muzycz­nych im. Karola Szy­ma­now­skiego w War­sza­wie, gdzie była zało­ży­cie­lem wydziału wokal­nego i docho­wała się wspa­nia­łych absol­wen­tów i lau­re­atów kon­kur­sów jak Łucja Sza­blew­ska, Ewa Kotar­ska, Mira Flor­czak, Mał­go­rzata Szy­mań­ska, czy Szy­mon Komasa.

W roku 2002 Ewa Iży­kow­ska zro­biła prze­wód arty­styczny I stop­nia, a w roku 2006 habi­li­ta­cję. W r. 2003 została zatrud­niona na Wydziale Wokal­nym Aka­de­mii Muzycz­nej im. Fry­de­ryka Cho­pina w War­sza­wie na sta­no­wi­sku adiunkta. W latach 2003–2007 pro­wa­dziła zaję­cia w Korei Połu­dnio­wej, w Keimy­ung F. Cho­pin Aca­demy of Music, gdzie peł­niła rów­nież funk­cje wice­dy­rek­tora tej uczelni, którą spra­wuje do dzisiaj.

Od roku 2000 regu­lar­nie pro­wa­dzi let­nie kursy wokalne na tere­nie kraju, jak rów­nież Masterc­lass w USA, Wło­szech, Korei oraz Austrii.

Współ­pra­cuje z licz­nymi teatrami w Pol­sce, przy­go­to­wu­jąc spek­ta­kle muzyczne jak Sługa dwóch panów w teatrach w War­sza­wie, Rze­szo­wie, Kosza­li­nie, Płocku, czy przed­sta­wie­nie Akom­pa­nia­tor w Teatrze Syrena w War­sza­wie, jak i musi­cal Fame w teatrze im. Juliu­sza Osterwy w Gorzo­wie Wielkopolskim.

Od roku 2008 współ­pra­cuje z Teatrem Muzycz­nym Roma, gdzie spra­wuje opiekę wokalną, oraz przy­go­to­wuje par­tie z soli­stami w spek­ta­klach takich jak Upiór w ope­rze, czy Nędz­nicy.

W roku 2003 została wykła­dowcą w Pol­skiej Aka­de­mii Nauk, gdzie do dzi­siaj pro­wa­dzi regu­larne zaję­cia z reto­ryki, tre­ningu dykcyjno-głosowego, języka ciała oraz kre­owa­nia oso­bo­wo­ści medialnej.

Na Wydziale Wokal­nym Uni­wer­sy­tetu Muzycz­nego Fry­de­ryka Cho­pina docho­wała się lau­re­atów kon­kur­sów wokal­nych takich jak Mał­go­rzata Tro­ja­now­ska, Piotr Halicki czy Song Je Young.

Oprócz dydak­tyki wokal­nej zaj­muje się także reży­se­rią. W 2010 roku przed­sta­wiła spek­takl Śpiew­niki domowe Moniuszki, a w 2011 roku spek­takl Musi­cale Musi­cale.

Ewa Iży­kow­ska, cią­gle kon­cer­tuje. Ostat­nio wystą­piła z reci­ta­lem w Acca­de­mia di Santa Cecy­lia w Rzymie.

W roku 2010 wystą­piła z reci­ta­lem Pie­śni Cho­pina w Paryżu, które po raz pierw­szy w histo­rii został zare­je­stro­wane na płytę Blu-ray.

W roku 2011 wystą­piła w Waty­ka­nie na Placu św. Pio­tra w cza­sie beaty­fi­ka­cji Jana Pawła II.

Włada płyn­nie 5 języ­kami: wło­skim, rosyj­skim, nie­miec­kim, angiel­skim i francuskim.