prof. dr hab. Elżbieta Aranowska

Urodziła się w Warszawie. Po ukoń­cze­niu żeń­skie­go Liceum nr 15 im. Narcyzy Żmichowskiej zda­ła egza­mi­ny na Wydział Matematyczno-Fizyczny Uniwersytetu Warszawskiego zain­te­re­so­wa­na wyko­rzy­sty­wa­niem w przy­szło­ści tech­ni­ki kom­pu­te­ro­wej w medy­cy­nie. I choć, istot­nie, ukoń­czy­ła sek­cję metod nume­rycz­nych, nad­to przed­sta­wi­ła i obro­ni­ła pra­cę magi­ster­ską pt. Formalizacja per­cep­tro­nu - uzy­sku­jąc tytuł magi­stra mate­ma­ty­ki — jej zain­te­re­so­wa­nia w owym cza­sie już na tyle odbie­gły od medy­cy­ny, iż po ukoń­cze­niu stu­diów, w 1967 r. roz­po­czę­ła pra­cę w Pracowni Psychometrycznej PAN.

W Pracowni Psychometrycznej posłu­gi­wa­ła się pierw­szą pol­ską maszy­ną cyfro­wą UMC-1. Już wte­dy uczy­ła się zasto­so­wań sta­ty­sty­ki, nad­to — na semi­na­riach nauko­wych — uczy­ła sta­ty­sty­ki kole­gów; któ­rej poziom był zde­cy­do­wa­nie odle­gły od pozio­mu wykła­da­nej na stu­diach sta­ty­sty­ki mate­ma­tycz­nej. Tu też, po raz pierw­szy, zetknę­ła się z psy­cho­me­trią uczest­ni­cząc we wszyst­kich pra­cach nad adap­ta­cją testów psy­cho­lo­gicz­nych pro­wa­dzo­nych w owym cza­sie przez Pracownię oraz w pra­cach nad testa­mi powsta­ją­cy­mi w Pracowni, poma­ga­jąc w prze­pro­wa­dza­niu badań, uczest­ni­cząc w semi­na­riach nauko­wych i wyjaz­dach.

Po roz­wią­za­niu Pracowni w 1969 r. roz­po­czę­ła pra­cę w Zakładzie Prakseologii PAN, w Pracowni Epistemologicznej, tu też ukoń­czy­ła trzy­let­nie stu­dia dok­to­ranc­kie.

W okre­sie tych kil­ku lat po stu­diach od uzy­ska­nia tytu­łu magi­stra, poza sta­ły­mi kon­sul­ta­cja­mi sta­ty­stycz­ny­mi udzie­la­ny­mi róż­nym ośrod­kom, uczy­ła się filo­zo­fii nauki, w szcze­gól­no­ści meto­do­lo­gii ogól­nej i meto­do­lo­gii badań, ale też nauko­znaw­stwa, prak­se­olo­gii, teo­rii orga­ni­za­cji i zarzą­dza­nia, teo­rii decy­zji — na semi­na­riach pro­wa­dzo­nych wspól­nie przez prof. K. Szaniawskiego i prof. J. Kozieleckiego w PAN-ie, sys­te­mo­we­go ujmo­wa­nia zja­wisk rze­czy­wi­stych (czy­li cyber­ne­ty­ki), socjo­lo­gii oraz psy­cho­lo­gii spo­łecz­nej oraz pro­wa­dzi­ła dzia­łal­ność dydak­tycz­ną; w latach 1973–1975 wykła­da­ła sta­ty­sty­kę i pro­wa­dzi­ła ćwi­cze­nia na Wydziale Pedagogicznym w Wyższej Szkole Pedagogiki w Siedlcach, tak­że od 1973 r. pro­wa­dzi­ła ćwi­cze­nia ze sta­ty­sty­ki dla kil­ku grup w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, zaś od 1977 roku — aż do chwi­li obec­nej — wykła­dy i ćwi­cze­nia. W maju 1973 r. otwo­rzy­ła prze­wód dok­tor­ski (temat: Model for­mal­ny funk­cjo­no­wa­nia zespo­łów nauko­wo-badaw­czych), potem nasta­je okres powsta­wa­nia pierw­szych kil­ku publi­ka­cji zwią­za­nych zarów­no ze sta­ty­sty­ką, jak i pro­ble­ma­ty­ką reali­zo­wa­ną w Zakładzie Ekonomiki, tzn. z efek­tyw­no­ścią i orga­ni­za­cją nauki, ponad­to z pro­gno­zo­wa­niem roz­wo­ju nauki. Doktorat obro­ni­ła w lutym 1980 r. Od tej chwi­li wie­le publi­ku­je.

Jej dzia­łal­ność bie­gnie dwu­to­ro­wo. Z jed­nej stro­ny zaj­mu­je się meto­do­lo­gią badań, z dru­giej — pro­ble­ma­ty­ką pato­lo­gii zacho­wań, w szcze­gól­no­ści pro­ble­ma­ty­ką alko­ho­li­zo­wa­nia się mło­dzie­ży pol­skiej.

Powstaje kil­ka­dzie­siąt publi­ka­cji z tego zakre­su (arty­ku­ły, książ­ki pod jej redak­cją oraz w 1996 r. pra­ca habi­li­ta­cyj­na Metodologiczne pro­ble­my zasto­so­wań mode­li sta­ty­stycz­nych w psy­cho­lo­gii. Teoria i w prak­ty­ka).

Od 1986 r. pra­cu­je w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina na Wydziale Reżyserii Dźwięku naucza­jąc mate­ma­ty­ki. Uczestniczy w pra­cach badaw­czych Katedry Akustyki Muzycznej, prze­pro­wa­dza egza­mi­ny wstęp­ne na Uczelnię (z mate­ma­ty­ki), prze­pro­wa­dza kur­sy przy­go­to­wu­ją­ce kan­dy­da­tów na stu­dia. Sama, lub z kole­ga­mi, napi­sa­ła kil­ka­na­ście tek­stów zwią­za­nych z meto­do­lo­gią badań psy­cho­aku­stycz­nych. Czynnie uczest­ni­czy w corocz­nych kon­fe­ren­cjach poświę­co­nych aku­sty­ce, w tzw. Otwartym Seminarium z Akustyki (OSA), wygła­sza­jąc refe­ra­ty. Najważniejsze publi­ka­cje z zakre­su psy­cho­aku­sty­ki:

Poza kil­ko­ma nagro­da­mi Rektora Uniwersytetu Warszawskiego i Ministra Edukacji Narodowej otrzy­ma­ła tak­że w 1995 r.  nagro­dę indy­wi­du­al­ną Rektora Akademii Muzycznej w Warszawie, za wybit­ne osią­gnię­cia w dzia­łal­no­ści nauko­wej i dydak­tycz­nej.


ostatnia modyfikacja: 23/10/2017