prof. dr hab. Elżbieta Aranowska

Urodziła się w Warszawie. Po ukończeniu żeńskiego Liceum nr 15 im. Narcyzy Żmichowskiej zdała egzaminy na Wydział Matematyczno-Fizyczny Uniwersytetu Warszawskiego zainteresowana wykorzystywaniem w przyszłości techniki komputerowej w medycynie. I choć, istotnie, ukończyła sekcję metod numerycznych, nadto przedstawiła i obroniła pracę magisterską pt. Formalizacja perceptronu – uzyskując tytuł magistra matematyki – jej zainteresowania w owym czasie już na tyle odbiegły od medycyny, iż po ukończeniu studiów, w 1967 r. rozpoczęła pracę w Pracowni Psychometrycznej PAN.

W Pracowni Psychometrycznej posługiwała się pierwszą polską maszyną cyfrową UMC-1. Już wtedy uczyła się zastosowań statystyki, nadto – na seminariach naukowych – uczyła statystyki kolegów; której poziom był zdecydowanie odległy od poziomu wykładanej na studiach statystyki matematycznej. Tu też, po raz pierwszy, zetknęła się z psychometrią uczestnicząc we wszystkich pracach nad adaptacją testów psychologicznych prowadzonych w owym czasie przez Pracownię oraz w pracach nad testami powstającymi w Pracowni, pomagając w przeprowadzaniu badań, uczestnicząc w seminariach naukowych i wyjazdach.

Po rozwiązaniu Pracowni w 1969 r. rozpoczęła pracę w Zakładzie Prakseologii PAN, w Pracowni Epistemologicznej, tu też ukończyła trzyletnie studia doktoranckie.

W okresie tych kilku lat po studiach od uzyskania tytułu magistra, poza stałymi konsultacjami statystycznymi udzielanymi różnym ośrodkom, uczyła się filozofii nauki, w szczególności metodologii ogólnej i metodologii badań, ale też naukoznawstwa, prakseologii, teorii organizacji i zarządzania, teorii decyzji – na seminariach prowadzonych wspólnie przez prof. K. Szaniawskiego i prof. J. Kozieleckiego w PAN-ie, systemowego ujmowania zjawisk rzeczywistych (czyli cybernetyki), socjologii oraz psychologii społecznej oraz prowadziła działalność dydaktyczną; w latach 1973-1975 wykładała statystykę i prowadziła ćwiczenia na Wydziale Pedagogicznym w Wyższej Szkole Pedagogiki w Siedlcach, także od 1973 r. prowadziła ćwiczenia ze statystyki dla kilku grup w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, zaś od 1977 roku – aż do chwili obecnej – wykłady i ćwiczenia. W maju 1973 r. otworzyła przewód doktorski (temat: Model formalny funkcjonowania zespołów naukowo-badawczych), potem nastaje okres powstawania pierwszych kilku publikacji związanych zarówno ze statystyką, jak i problematyką realizowaną w Zakładzie Ekonomiki, tzn. z efektywnością i organizacją nauki, ponadto z prognozowaniem rozwoju nauki. Doktorat obroniła w lutym 1980 r. Od tej chwili wiele publikuje.

Jej działalność biegnie dwutorowo. Z jednej strony zajmuje się metodologią badań, z drugiej – problematyką patologii zachowań, w szczególności problematyką alkoholizowania się młodzieży polskiej.

Powstaje kilkadziesiąt publikacji z tego zakresu (artykuły, książki pod jej redakcją oraz w 1996 r. praca habilitacyjna Metodologiczne problemy zastosowań modeli statystycznych w psychologii. Teoria i w praktyka).

Od 1986 r. pracuje w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina na Wydziale Reżyserii Dźwięku nauczając matematyki. Uczestniczy w pracach badawczych Katedry Akustyki Muzycznej, przeprowadza egzaminy wstępne na Uczelnię (z matematyki), przeprowadza kursy przygotowujące kandydatów na studia. Sama, lub z kolegami, napisała kilkanaście tekstów związanych z metodologią badań psychoakustycznych. Czynnie uczestniczy w corocznych konferencjach poświęconych akustyce, w tzw. Otwartym Seminarium z Akustyki (OSA), wygłaszając referaty. Najważniejsze publikacje z zakresu psychoakustyki:

Poza kilkoma nagrodami Rektora Uniwersytetu Warszawskiego i Ministra Edukacji Narodowej otrzymała także w 1995 r.  nagrodę indywidualną Rektora Akademii Muzycznej w Warszawie, za wybitne osiągnięcia w działalności naukowej i dydaktycznej.


ostatnia modyfikacja: 23/04/2010