prof. UMFC dr hab. Edward Wolanin

Edward Wolanin w wie­ku 5 lat roz­po­czął naukę gry na for­te­pia­nie u Urszuli Hop. Następnie, w Rzeszowie ukoń­czył śred­nią szko­łę muzycz­ną w kla­sie Krystyny Matheis-Domaszowskiej. Jako naj­młod­szy w histo­rii uczel­ni stu­dent, w wie­ku 15 lat roz­po­czął naukę w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. Studiował pod kie­run­kiem prof. Jana Ekiera, prof. Bronisławy Kawalli, a w kla­sie kame­ra­li­sty­ki u prof. Jerzego Marchwińskiego. Po uzy­ska­niu dyplo­mu kon­ty­nu­ował naukę na Studium Podyplomowym u prof. Jana Ekiera.

Edward Wolanin odniósł wie­le suk­ce­sów na kon­kur­sach kra­jo­wych i zagra­nicz­nych. Jeszcze w trak­cie stu­diów został lau­re­atem kon­kur­sów na sty­pen­dia arty­stycz­ne im. F. Chopina oraz Estrady Młodych na Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku (1984). W XI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. F. Chopina w Warszawie, jako czło­nek pol­skiej eki­py, otrzy­mał nagro­dę dla naj­lep­sze­go pol­skie­go pia­ni­sty, któ­ry nie prze­szedł do III-go eta­pu. Trzy tygo­dnie po war­szaw­skim kon­kur­sie zdo­był II nagro­dę na III Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim w Palma de Mallorca (1985). Kilka lat póź­niej (1989) został lau­re­atem I nagro­dy na III Europejskim Konkursie Chopinowskim w Darmstadt, otrzy­mu­jąc tak­że sze­reg nagród spe­cjal­nych za naj­lep­sze wyko­na­nie etiud, nok­tur­nów, polo­ne­zów i mazur­ków.

Repertuar kon­cer­to­wy pia­ni­sty obej­mu­je dzie­ła kom­po­zy­to­rów wszyst­kich epok — od Domenico Scarlattiego do twór­ców muzy­ki współ­cze­snej — szcze­gól­nie Romualda Twardowskiego. Jako soli­sta wystę­po­wał z wie­lo­ma orkie­stra­mi, m.in. Polską Orkiestrą Radiową, Orkiestrą Filharmonii Narodowej w Warszawie, Concerto Avenna Andrzeja Mysińskiego, NOSPR w Katowicach, gra­jąc pod batu­tą wie­lu wybit­nych dyry­gen­tów, m.in. Bogusława Madeya, Jerzego Maksymiuka, Tadeusza Strugały, Antoniego Wita, Tadeusza Wojciechowskiego i Marka Pijarowskiego.

Pianista bar­dzo chęt­nie kon­cer­tu­je tak­że jako kame­ra­li­sta, współ­pra­cu­jąc z wybit­ny­mi arty­sta­mi, jak Jerzy Artysz, Tomasz Strahl, Krzysztof i Kuba Jakowiczowie, Koncertował w wie­lu kra­jach Europy, w takich ośrod­kach kul­tu­ral­nych, jak Paryż, Londyn, Wiedeń (Bösendorfer-Saal), Rotterdam, Berlin (Charlottenburg, Schauspielhaus), Praga, Moskwa, a tak­że w Japonii, Chinach, Iraku, Jordanii, Tunezji, Kuwejcie, Nigerii, Meksyku i USA. Brał udział w reno­mo­wa­nych Festiwalach Muzycznych: w Dusznikach-Zdroju, Słupsku, Antoninie, Mariańskich Łaźniach, Nohant, a jako kame­ra­li­sta tak­że w Szlezwiku-Holsztynie i Montpellier.

Edward Wolanin doko­nał wie­lu nagrań radio­wych i tele­wi­zyj­nych oraz płyt z muzy­ką solo­wą i kame­ral­ną. W latach 2000–2001 uka­za­ły się dwie pły­ty fir­my fono­gra­ficz­nej Dux z utwo­ra­mi F. Chopina. Znalazły się na nich Preludia op. 28, Mazurki op. 30 oraz trans­kryp­cje utwo­rów kame­ral­nych i Allegro de con­cert op. 46 na for­te­pian i orkie­strę sym­fo­nicz­ną. W ostat­nich latach uka­za­ły się trzy pły­ty z muzy­ką Romualda Twardowskiego: Koncert na for­te­pian i orkie­strę, Mały kon­cert na for­te­pian i gru­pę instru­men­tów oraz Campane I z cyklu „Symfonie dzwo­nów” na for­te­pian (Acte Préalable). W 2006 roku uka­za­ły się dwie pły­ty z muzy­ką kame­ral­ną wyda­ne przez wytwór­nię Dux: Sonata d-moll na skrzyp­ce i for­te­pian op. 24 Józefa Wieniawskiego, nagra­na z Patrycją Piekutowską (nomi­na­cja do nagro­dy Fryderyka 2006), oraz 2 cykle pie­śni Karola Szymanowskiego Rymy dzie­cię­ce op. 49 do słów Kazimiery Iłłakowiczówny i Pieśni księż­nicz­ki z baśni op. 31 do słów Zofii Szymanowskiej, nagra­ne z Anną Mikołajczyk. W 2007 roku uka­za­ły się w Meksyku Sonaty na skrzyp­ce i for­te­pian Johannesa Brahmsa, nagra­ne z Eriką Dobosiewicz dla wytwór­ni fono­gra­ficz­nej Quindecim.

Artysta w opinii recenzentów

Pośród pre­zen­tu­ją­cych się w trak­cie kon­cer­tu uczniów prof. Kawalli szcze­gól­ną radość spra­wił piszą­ce­mu te sło­wa Edward Wolanin, dziś już zresz­tą adiunkt kla­sy for­te­pia­nu Akademii Muzycznej. Kiedyś, gdy zdo­by­wał pierw­szą nagro­dę na III Konkursie Chopinowskim w Darmstadcie, był przede wszyst­kim bły­sko­tli­wym wir­tu­ozem; teraz w dwóch Chorałach Bacha — Busoniego Wachet auf i Nun komm‘ der Heiden Heiland zade­mon­stro­wał ogrom­ne sku­pie­nie, szla­chet­ność i siłę wyra­zu, dowo­dząc, jak bar­dzo na prze­strze­ni tych nie­wie­lu lat pogłę­bi­ły się jego inter­pre­ta­cje.

Józef Kański „Ruch Muzyczny”

Styl gry Wolanina cechu­je doj­rza­łość i opa­no­wa­nie, wyczu­cie for­my i pew­ność. (…) W wyko­na­niu Edwarda Wolanina Preludia (Chopina) są nie tyl­ko zbio­rem minia­tur muzycz­nych, ale słu­cha­ne razem ukła­da­ją się w zamknię­tą opo­wieść. Natomiast w czte­rech Mazurkach z op. 30 pia­ni­sta stwa­rza wizję Chopina pogod­ne­go, jed­nak spo­glą­da­ją­ce­go na łagod­ny pej­zaż Mazowsza jak­by z odda­li i w zamy­śle­niu. Warto by dodać, że arty­sta otrzy­mał sze­reg zagra­nicz­nych nagród wła­śnie za wyko­ny­wa­nie Mazurków, któ­re ucho­dzą za kwin­te­sen­cje pro­ble­mów inter­pre­ta­cyj­nych w muzy­ce Chopina.

Józef Kański „Ruch Muzyczny”

Wydawnictwo Acte Préalable nie­stru­dze­nie pro­mu­je zna­ną i nie­zna­ną muzy­kę Polską. (…) Po nagra­niach twór­czo­ści takich kom­po­zy­to­rów jak: Grażyna Bacewicz, August Freyer, Karol Rathaus, Henryk Opieński czy Franciszek Lessel przy­szedł czas na uro­dzo­ne­go w 1930 roku Romualda Twardowskiego. (…) Najlepiej, jak dla mnie, pre­zen­tu­je się Simfonia di cam­pa­ne w wyko­na­niu Edwarda Wolanina (Campane I) i Szabolcsa Esztenyi (Campane I i II) — jest peł­na bar­wy, zmien­nych nastro­jów, pia­ni­ści rewe­la­cyj­nie odda­ją spe­cy­ficz­ny, nie­co impre­sjo­ni­stycz­ny kli­mat tej kom­po­zy­cji (…).

Magdalena Todynek „Muzyka 21″


ostatnia modyfikacja: 14/10/2014