Edward Wolanin, prof. UMFC
Edward Wolanin w wieku 5 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie u Urszuli Hop. Następnie, w Rzeszowie ukończył średnią szkołę muzyczną w klasie Krystyny Matheis-Domaszowskiej. Jako najmłodszy w historii uczelni student, w wieku 15 lat rozpoczął naukę w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. Studiował pod kierunkiem prof. Jana Ekiera, prof. Bronisławy Kawalli, a w klasie kameralistyki u prof. Jerzego Marchwińskiego. Po uzyskaniu dyplomu kontynuował naukę na Studium Podyplomowym u prof. Jana Ekiera.
Edward Wolanin odniósł wiele sukcesów na konkursach krajowych i zagranicznych. Jeszcze w trakcie studiów został laureatem konkursów na stypendia artystyczne im. F. Chopina oraz Estrady Młodych na Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku (1984). W XI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. F. Chopina w Warszawie, jako członek polskiej ekipy, otrzymał nagrodę dla najlepszego polskiego pianisty, który nie przeszedł do III-go etapu. Trzy tygodnie po warszawskim konkursie zdobył II nagrodę na III Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim w Palma de Mallorca (1985). Kilka lat później (1989) został laureatem I nagrody na III Europejskim Konkursie Chopinowskim w Darmstadt, otrzymując także szereg nagród specjalnych za najlepsze wykonanie etiud, nokturnów, polonezów i mazurków.
Repertuar koncertowy pianisty obejmuje dzieła kompozytorów wszystkich epok — od Domenico Scarlattiego do twórców muzyki współczesnej — szczególnie Romualda Twardowskiego. Jako solista występował z wieloma orkiestrami, m.in. Polską Orkiestrą Radiową, Orkiestrą Filharmonii Narodowej w Warszawie, Concerto Avenna Andrzeja Mysińskiego, NOSPR w Katowicach, grając pod batutą wielu wybitnych dyrygentów, m.in. Bogusława Madeya, Jerzego Maksymiuka, Tadeusza Strugały, Antoniego Wita, Tadeusza Wojciechowskiego i Marka Pijarowskiego.
Pianista bardzo chętnie koncertuje także jako kameralista, współpracując z wybitnymi artystami, jak Jerzy Artysz, Tomasz Strahl, Krzysztof i Kuba Jakowiczowie, Koncertował w wielu krajach Europy, w takich ośrodkach kulturalnych, jak Paryż, Londyn, Wiedeń (Bösendorfer-Saal), Rotterdam, Berlin (Charlottenburg, Schauspielhaus), Praga, Moskwa, a także w Japonii, Chinach, Iraku, Jordanii, Tunezji, Kuwejcie, Nigerii, Meksyku i USA. Brał udział w renomowanych Festiwalach Muzycznych: w Dusznikach-Zdroju, Słupsku, Antoninie, Mariańskich Łaźniach, Nohant, a jako kameralista także w Szlezwiku-Holsztynie i Montpellier.
Edward Wolanin dokonał wielu nagrań radiowych i telewizyjnych oraz płyt z muzyką solową i kameralną. W latach 2000–2001 ukazały się dwie płyty firmy fonograficznej Dux z utworami F. Chopina. Znalazły się na nich Preludia op. 28, Mazurki op. 30 oraz transkrypcje utworów kameralnych i Allegro de concert op. 46 na fortepian i orkiestrę symfoniczną. W ostatnich latach ukazały się trzy płyty z muzyką Romualda Twardowskiego: Koncert na fortepian i orkiestrę, Mały koncert na fortepian i grupę instrumentów oraz Campane I z cyklu „Symfonie dzwonów” na fortepian (Acte Préalable). W 2006 roku ukazały się dwie płyty z muzyką kameralną wydane przez wytwórnię Dux: Sonata d-moll na skrzypce i fortepian op. 24 Józefa Wieniawskiego, nagrana z Patrycją Piekutowską (nominacja do nagrody Fryderyka 2006), oraz 2 cykle pieśni Karola Szymanowskiego Rymy dziecięce op. 49 do słów Kazimiery Iłłakowiczówny i Pieśni księżniczki z baśni op. 31 do słów Zofii Szymanowskiej, nagrane z Anną Mikołajczyk. W 2007 roku ukazały się w Meksyku Sonaty na skrzypce i fortepian Johannesa Brahmsa, nagrane z Eriką Dobosiewicz dla wytwórni fonograficznej Quindecim.
Artysta w opinii recenzentów
Pośród prezentujących się w trakcie koncertu uczniów prof. Kawalli szczególną radość sprawił piszącemu te słowa Edward Wolanin, dziś już zresztą adiunkt klasy fortepianu Akademii Muzycznej. Kiedyś, gdy zdobywał pierwszą nagrodę na III Konkursie Chopinowskim w Darmstadcie, był przede wszystkim błyskotliwym wirtuozem; teraz w dwóch Chorałach Bacha — Busoniego Wachet auf i Nun komm‘ der Heiden Heiland zademonstrował ogromne skupienie, szlachetność i siłę wyrazu, dowodząc, jak bardzo na przestrzeni tych niewielu lat pogłębiły się jego interpretacje.
Józef Kański „Ruch Muzyczny”
Styl gry Wolanina cechuje dojrzałość i opanowanie, wyczucie formy i pewność. (…) W wykonaniu Edwarda Wolanina Preludia (Chopina) są nie tylko zbiorem miniatur muzycznych, ale słuchane razem układają się w zamkniętą opowieść. Natomiast w czterech Mazurkach z op. 30 pianista stwarza wizję Chopina pogodnego, jednak spoglądającego na łagodny pejzaż Mazowsza jakby z oddali i w zamyśleniu. Warto by dodać, że artysta otrzymał szereg zagranicznych nagród właśnie za wykonywanie Mazurków, które uchodzą za kwintesencje problemów interpretacyjnych w muzyce Chopina.
Józef Kański „Ruch Muzyczny”
Wydawnictwo Acte Préalable niestrudzenie promuje znaną i nieznaną muzykę Polską. (…) Po nagraniach twórczości takich kompozytorów jak: Grażyna Bacewicz, August Freyer, Karol Rathaus, Henryk Opieński czy Franciszek Lessel przyszedł czas na urodzonego w 1930 roku Romualda Twardowskiego. (…) Najlepiej, jak dla mnie, prezentuje się Simfonia di campane w wykonaniu Edwarda Wolanina (Campane I) i Szabolcsa Esztenyi (Campane I i II) — jest pełna barwy, zmiennych nastrojów, pianiści rewelacyjnie oddają specyficzny, nieco impresjonistyczny klimat tej kompozycji (…).
Magdalena Todynek „Muzyka 21″
