Edward Wolanin, prof. UMFC

Edward Wolanin w wieku 5 lat roz­po­czął naukę gry na for­te­pia­nie u Urszuli Hop. Następnie, w Rzeszowie ukoń­czył śred­nią szkołę muzyczną w kla­sie Krystyny Matheis-Domaszowskiej. Jako naj­młod­szy w histo­rii uczelni stu­dent, w wieku 15 lat roz­po­czął naukę w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. Studiował pod kie­run­kiem prof. Jana Ekiera, prof. Bronisławy Kawalli, a w kla­sie kame­ra­li­styki u prof. Jerzego Marchwińskiego. Po uzy­ska­niu dyplomu kon­ty­nu­ował naukę na Studium Podyplomowym u prof. Jana Ekiera.

Edward Wolanin odniósł wiele suk­ce­sów na kon­kur­sach kra­jo­wych i zagra­nicz­nych. Jeszcze w trak­cie stu­diów został lau­re­atem kon­kur­sów na sty­pen­dia arty­styczne im. F. Chopina oraz Estrady Młodych na Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku (1984). W XI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. F. Chopina w Warszawie, jako czło­nek pol­skiej ekipy, otrzy­mał nagrodę dla naj­lep­szego pol­skiego pia­ni­sty, który nie prze­szedł do III-go etapu. Trzy tygo­dnie po war­szaw­skim kon­kur­sie zdo­był II nagrodę na III Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim w Palma de Mallorca (1985). Kilka lat póź­niej (1989) został lau­re­atem I nagrody na III Europejskim Konkursie Chopinowskim w Darmstadt, otrzy­mu­jąc także sze­reg nagród spe­cjal­nych za naj­lep­sze wyko­na­nie etiud, nok­tur­nów, polo­ne­zów i mazurków.

Repertuar kon­cer­towy pia­ni­sty obej­muje dzieła kom­po­zy­to­rów wszyst­kich epok — od Domenico Scarlattiego do twór­ców muzyki współ­cze­snej — szcze­gól­nie Romualda Twardowskiego. Jako soli­sta wystę­po­wał z wie­loma orkie­strami, m.in. Polską Orkiestrą Radiową, Orkiestrą Filharmonii Narodowej w Warszawie, Concerto Avenna Andrzeja Mysińskiego, NOSPR w Katowicach, gra­jąc pod batutą wielu wybit­nych dyry­gen­tów, m.in. Bogusława Madeya, Jerzego Maksymiuka, Tadeusza Strugały, Antoniego Wita, Tadeusza Wojciechowskiego i Marka Pijarowskiego.

Pianista bar­dzo chęt­nie kon­cer­tuje także jako kame­ra­li­sta, współ­pra­cu­jąc z wybit­nymi arty­stami, jak Jerzy Artysz, Tomasz Strahl, Krzysztof i Kuba Jakowiczowie, Koncertował w wielu kra­jach Europy, w takich ośrod­kach kul­tu­ral­nych, jak Paryż, Londyn, Wiedeń (Bösendorfer-Saal), Rotterdam, Berlin (Charlottenburg, Schauspielhaus), Praga, Moskwa, a także w Japonii, Chinach, Iraku, Jordanii, Tunezji, Kuwejcie, Nigerii, Meksyku i USA. Brał udział w reno­mo­wa­nych Festiwalach Muzycznych: w Dusznikach-Zdroju, Słupsku, Antoninie, Mariańskich Łaź­niach, Nohant, a jako kame­ra­li­sta także w Szlezwiku-Holsztynie i Montpellier.

Edward Wolanin doko­nał wielu nagrań radio­wych i tele­wi­zyj­nych oraz płyt z muzyką solową i kame­ralną. W latach 2000–2001 uka­zały się dwie płyty firmy fono­gra­ficz­nej Dux z utwo­rami F. Chopina. Znalazły się na nich Preludia op. 28, Mazurki op. 30 oraz trans­kryp­cje utwo­rów kame­ral­nych i Allegro de con­cert op. 46 na for­te­pian i orkie­strę sym­fo­niczną. W ostat­nich latach uka­zały się trzy płyty z muzyką Romualda Twardowskiego: Koncert na for­te­pian i orkie­strę, Mały kon­cert na for­te­pian i grupę instru­men­tów oraz Campane I z cyklu „Symfonie dzwo­nów” na for­te­pian (Acte Préalable). W 2006 roku uka­zały się dwie płyty z muzyką kame­ralną wydane przez wytwór­nię Dux: Sonata d-moll na skrzypce i for­te­pian op. 24 Józefa Wieniawskiego, nagrana z Patrycją Piekutowską (nomi­na­cja do nagrody Fryderyka 2006), oraz 2 cykle pie­śni Karola Szymanowskiego Rymy dzie­cięce op. 49 do słów Kazimiery Iłłakowiczówny i Pieśni księż­niczki z baśni op. 31 do słów Zofii Szymanowskiej, nagrane z Anną Mikołajczyk. W 2007 roku uka­zały się w Meksyku Sonaty na skrzypce i for­te­pian Johannesa Brahmsa, nagrane z Eriką Dobosiewicz dla wytwórni fono­gra­ficz­nej Quindecim.

Artysta w opi­nii recenzentów

Pośród pre­zen­tu­ją­cych się w trak­cie kon­certu uczniów prof. Kawalli szcze­gólną radość spra­wił piszą­cemu te słowa Edward Wolanin, dziś już zresztą adiunkt klasy for­te­pianu Akademii Muzycznej. Kiedyś, gdy zdo­by­wał pierw­szą nagrodę na III Konkursie Chopinowskim w Darmstadcie, był przede wszyst­kim bły­sko­tli­wym wir­tu­ozem; teraz w dwóch Chorałach Bacha — Busoniego Wachet auf i Nun komm‘ der Heiden Heiland zade­mon­stro­wał ogromne sku­pie­nie, szla­chet­ność i siłę wyrazu, dowo­dząc, jak bar­dzo na prze­strzeni tych nie­wielu lat pogłę­biły się jego interpretacje.

Józef Kański „Ruch Muzyczny”

Styl gry Wolanina cechuje doj­rza­łość i opa­no­wa­nie, wyczu­cie formy i pew­ność. (…) W wyko­na­niu Edwarda Wolanina Preludia (Chopina) są nie tylko zbio­rem minia­tur muzycz­nych, ale słu­chane razem ukła­dają się w zamkniętą opo­wieść. Natomiast w czte­rech Mazurkach z op. 30 pia­ni­sta stwa­rza wizję Chopina pogod­nego, jed­nak spo­glą­da­ją­cego na łagodny pej­zaż Mazowsza jakby z oddali i w zamy­śle­niu. Warto by dodać, że arty­sta otrzy­mał sze­reg zagra­nicz­nych nagród wła­śnie za wyko­ny­wa­nie Mazurków, które ucho­dzą za kwin­te­sen­cje pro­ble­mów inter­pre­ta­cyj­nych w muzyce Chopina.

Józef Kański „Ruch Muzyczny”

Wydawnictwo Acte Préalable nie­stru­dze­nie pro­muje znaną i nie­znaną muzykę Polską. (…) Po nagra­niach twór­czo­ści takich kom­po­zy­to­rów jak: Grażyna Bacewicz, August Freyer, Karol Rathaus, Henryk Opieński czy Franciszek Lessel przy­szedł czas na uro­dzo­nego w 1930 roku Romualda Twardowskiego. (…) Najlepiej, jak dla mnie, pre­zen­tuje się Simfonia di cam­pane w wyko­na­niu Edwarda Wolanina (Campane I) i Szabolcsa Esztenyi (Campane I i II) — jest pełna barwy, zmien­nych nastro­jów, pia­ni­ści rewe­la­cyj­nie oddają spe­cy­ficzny, nieco impre­sjo­ni­styczny kli­mat tej kompozycji (…).

Magdalena Todynek „Muzyka 21″


ostatnia modyfikacja: 29/04/2010